W zbiorach CMP znajdują się dwa odbiorniki radiowe, stanowiące pamiątkę po czasach radiofonizacji straży pożarnych w międzywojniu. Pierwszym z nich jest radio detektorowe z 1928 r., wykonane w formie wspinalni. Tworzywem jest specjalny twardy węgiel, wykorzystywany do wykonywania pamiątek. Z tyłu wieży wygrawerowano napis: „Dzielnemu działaczowi na polu pożarnictwa Straż-Poż. Państw. Fabr. Chorzów 1928”. Ten

Ze względu na powikłaną historię, niezwykle interesującym eksponatem w CMP jest ciężarówka Star z drabiną Magirusa. Próby z wprowadzeniem stali jako tworzywa do produkcji drabin sięgały u Magirusa 1895 r. W 1900 r. wykonano prototyp stalowej drabiny o zasięgu 22m. Do łączenia elementów zastosowano nity. Duże koszty w porównaniu do drabin drewnianych spowodowały, że do

Centralne Muzeum Pożarnictwa posiada w zbiorach pożarniczego „Opla” – model „Blitz” wyprodukowanego w 1963 r. Historia tej wersji sięga 1959 r., kiedy „Opel” wprowadził na rynek nowy model o masie własnej 1,9 t, będący następcą wersji 1,7 t. Produkcję seryjną rozpoczęto w 1960 r. W odróżnieniu do poprzednika skrócono kabinę i zamontowano niedzieloną przednią szybę,

W kolekcji CMP znajduje się zegar z ornamentyką strażacką wyprodukowany przez znaną na świecie firmę Becker. Jej właściciel – Gustav Becker urodził się w 1819 r. w Oleśnicy. w 1845 r. Osiadł na stałe Świebodzicach. Dwa lata później otworzył sklep z zegarami i uruchomił niewielką produkcję. Przełomem w karierze G. Beckera było wystawienie zegarów na

W czeskiej Koprzywnicy produkowano od lat 20. XX w. m.in. pożarnicze Tatry. Popularnymi w krajach bloku socjalistycznego były powojenne modele pożarnicze na podwoziach ciężarowych 805 i 111 – ten drugi jako dźwig pożarniczy. W 1956 r. wdrożono do produkcji Tatrę 137. Wyróżniała się ona półokrągłą maską silnika. Następczynią wersji 137 została od 1959 r. Tatra

Fabryka Konrada Magirusa powstała w 1864 r. Młodego konstruktora pochłaniała praca nad nowatorskimi rozwiązaniami. W 1872 r. skonstruował łatwą w obsłudze, wolnostojącą, dwukołową drabinę o ręcznym wysuwie przęseł, nazwaną potem „drabiną ulmską”. Następnie powstały drabiny dwukołowe z możliwością transportu ręcznego i konnego, których zasięg wynosił do 16 do 24 m. Pierwsza drabina obrotowa zabudowana na